می دونم دیر به دیر می نویسم ولی باور کنید کشیک های پشت سر هم ٬توانی برای نوشتن نمی ذاره یک  نوشته غیر بیمارستانی آماده کردم که در پست بعدی می نویسم. خوب باز از بیمارستان بگم که باور نمی کنید بعضی وقتها تو خواب هم فکر می کنم که توبیمارستانم و باید برم FHR فلان زائو رو بگیرم حتی پا می شم بعد می بینم که تو خونه ام .از چیزهای جالب دیگه٬ اینکه پریشب یکهو از ساعت ۳ صبح مثل مور ملخ زایمان ریخت رو سرمون یعنی تا اون موقع آروم بود ها٬ ولی نمی دونم چی شد که تمام اتاق های زایمان پر شد ٬ما هم داشتیم در اوج بی رمقی از این اتاق به اون اتاق معاینه  می کردیم و صدای قلب جنین رو گوش می دادیم که استاد بزرگ به من گفت این اتاق رو چی معاینه کردی٬ برو اتاق ۲A صدای قلبشو گوش کن ما هم بی خبر رفتیم تو اتاق٬ چراغ خاموش بود گفتم بنده خدا خوابیده ولی با این همه باید گوش می کردم برای همین آروم بهش گفتم لطفا" بذارید معاینه کنم و در همین حین پیراهنشو زدم بالا ٬حالا می بینم پیراهنش یجورایی تنگه و مثل بقیه نیست  وشکمش هم کوچیکه (همه در چند ثانیه اتفاق افتاد) با این همه  فونندوسکوپ رو شکمش می ذارم اونم تو خواب بیداری می پره هوا میگه بابک دیوانه شدی تازه متوجه می شم که یولیا رزیدنت سال دو اینجا خوابیده حالا هر دو زدیم زیر خنده و از صدای خنده ما دو تا اینترن و یک رزیدنت سال یک هم میان تو  اونا هم که متوجه می شن منفجر میشن از خنده.... حالا یکی از دکتر ها به من می گه تو که تا اینجا رفتی یه معاینه              بی مانوئال هم می کردی و کلی ما رو اذیت کردن...سیستم شام ونهار ما هم در نوع خودش جالبه از اونجایی که روسها هنوز زندگی اشتراکی تو خونشونه برای همین موقع نهار و یا شام دکتر ها و رزیدنتها یک میز بزرگ می چینن و هر کی هر غذایی رو که آورده می ذاره وسط و یک میز مفصل چیده میشه البته بسته به موقعیت و معروفی استاد بزرگ و یا کشیک یک (در اون روز جوابگوی کل بیمارستانه)میزها هم فرق می کنه ٬ آقا ما هم از چند روز قبل اعلام کردیم که یک غذای ایرانی میاریم  و از اونجایی که اینا عاشق پلو هستند و اصولا اونو غذای شرقی ها می دونن براشون عدس پلو با ماهیچه درست کردم که در نوع خود شاهکاری شد٬و کلی به به وچه چه کردند و استاد بزرگ کلی بنده رو تشویق نمودند و اینکه دفعه بعدی چه نوعی پلویی برامون میاری که اینم برا خودش دردسری شد برامون. خوب حالا برم وبلاگ دوستان رو بخونم...

مجبور شدم ۴۸ ساعت کشیک بیاستم  با انکه خیلی جالب بود ولی واقعا" توانی برای برگشت به خانه نداشتم ٬در عوض یک شنبه را کاملا" خوابیدم ٬ دوشنبه بیمارستان بودم و فردا باید دوباره کشیک باشم این از زندگی ما .پسرچه که تقریبا" منو داره از یاد می بره و به غیر از خوشحالی چند ثانیه اول ورود به خانه دیگه سراغم نمی یاد البته ناگفته نماند که بنده هم در خواب بودم و وقتی براش نذاشتم.کلی فیلم دارم که وقت دیدن ندارم چند نوشته خوب که باید پردازششان کنم.فردا یک سزارین دارم که با معاون بیمارستان باید برم و از الان کمی استرس دارم یک دکتر کارکشته و قدیمی که حین عمل ممکنه به دستتون بکوبه اگر جواب لازم رو بهش نداده باشید. یک اتفاق جالب هم دیروز برام پیش اومد  در بخش جراحی زنان بودم و با یکی از بچه ها داشتم حرف می زدم که یکهو یکی از پروفسورهای معروف بخش بهمرا چند دکتر و رزیدنت از یه اتاق اومدن بیرون و پروفسور هم یک سلام و احوالپرسی جانانه با من کرد که همه مونده بودن که بنده چه کار خارق العاده ای انجام دادم که پروفسور به این بزرگی در حد یک پسرخاله با بنده خوش و بش میکنه منم البته فکر می کردم که ایشون لطف دارن به من٬ ولی یکم که گذشت دیدم که انگار ایشون منو با یکی دیگه اشتباه گرفتن و سئوالات خانوادگی می پرسن مثلا چرا پیش ما نمی یایی و فلانی چطوره  حالا همه چشماشون گرد شده ٬ولی من دارم از هول اینکه هر لحظه ممکنه ضایع بشم ٬آب میشم و دیدم بهتره بپیچونم و برم برای همین گفتم بله بله حتما" خدمت میرسیم و شما هم تشریف بیارین از این جرف ها که تلفنش زنگ خورد و منم تا اینکه بخواد جواب بده   باهاش دست دادم از محوطه در رفتم حالا همه یه طوری به من نگاه می کنن که انگار فامیل درجه یک ایشون هستم ٬باید یک مدت گذرم اون طرف نیافته که بد ضایع میشم.

  راستی دیروز یک بیمار ۳ ساله داشتیم که والو واژنیت داشت و تقریبا" اندازه ۵ بیمار وقت گذاشتیم تا معاینه بشه البته استاد محترم فوق تخصص جاینیکولوژی اطفال داشت و بلد بود که چجوری باهاش سر و کله بزنه ولیمن هم کلی آی کیو زدم و با قول نشون دادن لاک پشت راضی شد که سوار هلی کوپتر (صندلی معاینه) بشه !!!! آخر سر هم بهم میگه پس کو لاک پشته٬ یادم بود یه جایی از بیمارستان یک آکواریوم دیده بودم حالا من دست اینو گرفتم و طبقه به طبقه و پرسان پرسان به آکواریوم رسیدیم دعا دعا می کردم که هنوز لاک پشته باشه که بود .راستی برام جالب شد تو ایران از این بچه ها چجوری نمونه می گیرن  اگر کسی می دونه خوشحال میشم که برام توضیح بده...

بعد از چند شب کشیک اونم از نوع طاقت فرسا وقتی شد که بیام اینجا و بعدش هم برم سراغ وبلاگ های نخونده٬ از آخرین کشیکم بگم که خیلی جالب بود ۱۵ زایمان طبیعی و ۲ عمل سزارین و یک عمل سنگین هیستروکتومی داشتیم  و بطور کلی باید بگم که نخوابیدم چون با توجه به اپیدمی آنفولانزا رزیدنتهای بومی محترم بکلی ناپدید شدند و در هر کشیک با یک همدستی ناجوانمردانه بین خودشان تقسیماتی انجام می دهند که یک نفر بیشتر نمی ماند و بقیه می رسد به ما سه خارجی سال اولی... حالا با این وضعیت که شب تا صبح اصلا" نخوابیدی یک عمل سزارین در انتهای کشیک هم به شما بخوره. دیگه آخر خوش شانسی هستش٬ البته باید بگم بریگارد کشیک دیشب واقعا" انسانهای ماهر و خوبی بودند و یکی از اونا پا به پای ما بیدار موند و زایمان گرفت و کشیک اول یک خانم دکتر مسن و محترمی بود که از قضا سال پنج٬ استاد خودمم بود که با توجه به جایگاه شون همه مراعات کردند و ایشون  بعد از هیستروکتومی سر شب ٬رفت تخت خوابید تا نزدیک صبح که اون سزارین بی موقع اومد سراغمون٬ من راستش مثل اون راننده هایی شده بودم که با خواب نا خواسته از گرمای ماشین و آهنگ ملایم و جاده یکنواخت دسته و پنجه نرم می کنن و فقط  به خاطر همون استاد محترم بود که خودمو سر پا نگه داشتم تا عملی که باید در چهل دقیقه تموم می شد رو به پایان برسونم ولی از انجایی که بیمار محترم مشکلات متعدد عروقی و فشاری داشتند با خونریزی رحم مواجه شدیم که زمان برد و عمل در یک ساعت نیم به پایان رسید و بعد هم مزخرف ترین قسمت کار رو  که نوشتن پروتکل عمل بود  رو باید من    خوش شانس می نوشتم که اون بیشتر از یک عمل برای من زمان برد ٬ ولی با این همه شب بسیار خوبی بود ....

راستی از اون عمل   هیسترکتومی چند عکس براتون می ذارم تا ببینید که این خانم ۴۵ ساله چطور یک همچین فیبرومیومی رو با خودش حمل می کرده...

              

 

 

 

 

 

 

 

و اینم رحم بعد از برش که به اینصورت درامده:

 

 

 

 

 

 

 

فیبروم رحمی در ویکی پدیای انگلیسی