کوچه تنهایی....

برف باریده سخت هم...

یکی گفت دستهایت را به من بده . شایدسبز شوند در زمین خشکیده زمان

دیگری گفت چمهایت را به من بده .شاید روشنایی ام دهد در این ظلمت زمان

از دور خواهشی گفت پاها یت را به من بده .شاید فراری ام دهد از خفقان زمان

همه را بخشیدم و بی امید و ناتوان نشستم به تماشا ی زمان

خاطرم هست روزی که یکی از بچه های کلاس...

سکوت تو بود وگریه بهار...

"گفتم غم تو دارم. گفتا غمت سر اید"

همیشه زمزمه ام بوده در هر سن وهر زمانی

ولی در پس این زمزمه همیشه دنبال یک چیز دیگر می گشتم که ازقدرت من خارج بوده

شاید همان دست ازغیب برون امده باشد ویا یک خیال شیرین بعد از افتادن مشکلها.

باورم هست که در خود نشکستن شیرین تر ازشکست غمهاست

به امید روزی که همه غم ها سراید.