شاید کمتر کسی باشد که اسم دکتر ژیواگو را نشنیده باشد اما اگر کسی کتابش را خوانده باشد بدون شک با من هم عقیده خواهد بود که فیلم ساخته شده از این شاهکار فراموش نشدنی حتی ده درصد از این اثر را نتوانسته نشان دهد . جدا از بازی جاودانه عمر شریف و موسیقی ناب  موریس ژار می توان گفت که فقط  سو استفاده  از جو سیاسی آن دوره و جنگ سرد بین ابرقدرتها باعث شکل گیری این فیلم شد که انصافا" خوش ساخت هم بود. اما ضربه های سختی هم به ساختار ادبی و محتوای داستان زد که جای تعمق دارد . شاید خیلی ها فکر کنند که دکتر ژیواگو ساخته دیوید لین یک شاهکار سینمایی است من هم با این نظر موافقم چون از دید تخصصی سینما این فیلم صاحب سبک و بهترین عوامل اجرایی ساخت در زمان خودش بود از بازیگری گرفته تا فیلمبرداری و حتی ساخت صحنه که در اسپانیا  انجام شد اما همانطور که در بالا اشاره کردم نمی توان به سادگی از کمبود شخصیت پردازی و حذف قسمتهایی از رمان  گذشت. با همه این ها  این فیلم پر فروش نام نویسنده روس را جاودانه کرد نویسنده ای که در آن خفقان کمونیستی چنین  اثری نوشت و برایش  طرد شد و حتی اجازه نیافت که جایزه نوبلش را دریافت کند.

بیوگرافی بوریس پاسترناک در سایت کتاب نیوز

بوریس پاسترناک خالق دکتر ژیواگو  بار ها و بارها در شوروی مورد انتقاد قرار گرفت. به کارهایش اجازه چاپ داده نشد و در یک تبعید اجباری بسر برد ولی او شاعر و نویسنده ای روشن گرا بود  که نمی توان از نقش تاثیر گذارش بر ادبیان  روسیه چشم پوشید               

واما بعد از فروپاشی شوروی  در سال ۱۹۹۴ مردم این کشور اجازه یافتند که این فیلم را ببینند . فیلمی در باره خودشان اما با دید آمریکایی.

ولی نقطه عطف این داستان  را باید در نگرش جدید روس ها به شاعر و نویسنده  نامدارشان دانست که با ساختن سریال دکتر ژیواگو به این اثر روح تازه ای بخشیدند شاید باورتان نشود این ساخت جدید اگر از نظر هنری چیزی از کار دیوید لین بیشتر نداشته باشد مسلما" کمتر ندارد .

جدا از کارگردانی قوی و بازی بیاد ماندنی هنرپیشه بزرگ روسیه اولگ منشیکوف در نقش دکتر ژیواگو باید از صحنه پردازی زیبای این اثر نام برد و موسیقی تاثیرگذارش. نکته جالب توجه اینست که فقط یک روس می تواند حس یک نویسنده روس را به معنی تمام کلمه لمس کند . فضای آن را بازسازی کند و اشعارش را به اعماق جان بسپارد کاری که در این اثر به وضوح می بینیم. ساختمان ها  , واگن ها , لباس ها و حتی نورپردازی شما را به شوروی آن زمان می برد گویی پاسترناک همچون یک راوی , داستان را برای شما تعریف می کندو شما آن را می بینید و  لمس می کنید.

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

این دو اثر ارزنده را بارها نگاه کردم و هر دفعه به زیبایی های کار روسی بیشتر پی بردم. در اثر روسی با  توجه به متن و مقایسه تطبیقی چیزی از کار زده نشده و تماما" به آن پرداخته شده و اصالت اثر را در خود نگه داشته ....

 

 

 

 

 

 

 

 

در پایان خواندن این اثر جاودانه را به همه کسانی که نخوانده اند پیشنهاد می کنم